“…Δώδεκα προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων στον τουριστικό κλάδο παρουσίασε τη Μεγάλη Δευτέρα η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα σε συνέντευξη Τύπου.
Η γραμματέας του ΚΚΕ παρουσίασε τις ακόλουθες προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων:
1. Αντιμετώπιση των παραβιάσεων συλλογικών συμβάσεων, εντατικοποίησης, ανασφάλιστης δουλειάς, αυξήσεις μισθών.
2. Προστασία ανέργων και απολυμένων.
3. Προστασία γυναικών, νέων, αντιμετώπιση ιδιαίτερων προβλημάτων υγείας.
4. Όχι στη στυγνή εκμετάλλευση των νέων, ιδιαίτερα όσων προέρχονται από επαγγελματικές σχολές.
5. Προστασία των μεταναστών.
6. Προστασία ακτών και δασών.
7. Συντονισμός και κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους.
8. Προστασία του δικαιώματος για αναψυχή και διακοπές για όλους τους εργαζόμενους.
9. Προστασία του δικαιώματος για δωρεάν διακοπές για όλα τα παιδιά των εργαζομένων.
10. Προστασία του δικαιώματος για δωρεάν διακοπές για τους συνταξιούχους και φτωχούς αγρότες.
11. Προστασία του δικαιώματος για ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές.
12. Δημιουργία δημόσιων μεταλυκειακών επαγγελματικών σχολών για τα τουριστικά επαγγέλματα. Την κατάργηση των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων και τη δημιουργία μεταπτυχιακών σπουδών για τους πτυχιούχους των Οικονομικών σχολών…”
Το παραπάνω διάβασα σήμερα σε ένα ειδησεογραφικό site και προφανώς προέρχεται από δελτίο τύπου του ΚΚΕ ή από κάποια παρεμφερή πηγή. Δεν παραθέτω ολόκληρο το άρθρο διότι περιέχει και άλλα θέματα, άσχετα με τα προβλήματα των εργαζομένων στον τουριστικό κλάδο, για τα οποία άλλωστε έγινε και η συνέντευξη.
Πιστεύω ότι ο συντάκτης δεν είχε λόγο να μην μεταφέρει ακριβώς τις προτάσεις του Κόμματος για τα εν λόγω προβλήματα, και θεωρώ ότι ο δωδεκάλογος περιέχει το σύνολο των προτάσεων αυτών. Επ’ αυτού λοιπόν, έχω ένα σχόλιο να κάνω: βλέπει κανείς προτάσεις? Προτείνονται πουθενά πολιτικές? Υπάρχει έστω ένα σημείο σε αυτή τη λίστα, με εξάιρεση ίσως το 12ο, του οποίου η ανάγνωση να μην ακολουθείται από την ερώτηση “πώς;”? Φαίνεται ότι υπάρχει κάποια λίστα 50-60 ή περισσότερων τέτοιων σημείων τα οποία κολλάνε με διάφορες θεματικές ενότητες (όπως οι διάφορες εισαγωγές και τα δοκίμια του Παπανούτσου που μας μάθαιναν στα φροντιστήρια, άλλο για κάθε θέμα), και από την οποία κάνουν copy-paste καμμιά 10αριά ανάλογα με την περίσταση. Εν προκειμένω, οι θεματικές ενότητες αυτές θα μπορούσαν να είναι “Προστασία του περιβάλλοντος”, “Δικαιώματα των γηγενών εργαζομένων”, “Δικαιώματα των αλλοδαπών εργαζομένων” κλπ κλπ.
Τι άλλο να υποθέσω όταν σε μια συνέντευξη τύπου με συγκεκριμένο θέμα, όπως τουλάχιστον διάβασα, οι προτάσεις που αφορούν το θέμα αυτό είναι τόσο κενές περιεχομένου? Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα τα ΜΜΕ να μην αναπαράγουν σωστά τις θέσεις του Κομμάτος. Φυσικά. Αλλά μοιραία, θα συνεχίσω να επαφίομαι σε αυτά για την πληροφόρησή μου. Και, συγχωρήστε μου την μεροληψία, δεν θα συγκαταλέγω σε αυτά τον Ριζοσπάστη. Υπάρχει μήπως ενδεχόμενο να έχουν συνειδητοποιήσει οι μελλοντικοί ψηφοφόροι την ανυπαρξία πολιτικών προτάσεων, και όχι “επικεφαλίδων”, εκ μέρους του ΚΚΕ? Ότι από θέση ισχύος, αυτής της αντιπολίτευσης, μπορείς να λες ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι αφού ποτέ δεν θα κληθείς να τα υλοποιήσεις? Ότι, εν πάσει περιπτώσει, εν μέσω πραγματικών προβλημάτων, οι κοκορομαχίες με τον Πάγκαλο δεν είναι το ζητούμενο από ένα ιστορικό κόμμα? Αμφιβάλλω. Και έτσι, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Καθημερινής της 12ης Απριλίου, στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής (fancy όρος που κάτι θέλει να αποσιωπήσει μάλλον, αλλά ας είναι…) τρίτο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με 8,5% και ακολουθούν το ΚΚΕ με 7% και το ΛΑΟΣ (…) με 5%. Βέβαια, αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί και πάλι στα ΜΜΕ και στα “κατασκευασμένα γκάλοπ” – που καθόλου δεν το αμφισβητώ. Και εδώ, μέσω ΣΥΡΙΖΑ και ΜΜΕ, έρχεται ο κ. Τσίπρας.
Για τον Αλέξη, sorry για τον ενικό αλλά μια γενιά είμαστε και ως μοντέρνος άνθρωπος με καταλαβαίνει, που ο Λαζόπουλος την προηγούμενη Τρίτη είπε ότι τα κανάλια τον έχουν αποκλείσει. Εγώ να δεχτώ ότι τον έχουν αποκλείσει. Ότι δεν το προβάλλουν αρκετά και στερούν τον κόσμο από τις ιδέες του cool Alexi. Και ότι αυτό δεν είναι σωστό, διότι πρόκειται για πρόεδρο κόμματος που φαίνεται να είναι 3η δύναμη στην επόμενη Βουλή και ίσως έτσι καταστεί “ρυθμιστής” των πολιτικών ισορροπιών, κατά το μάλλον ή ήττον. Να δεχθώ ότι η δεοντολογία θα επέβαλε άλλη μεταχείριση. Μπορώ να τα δεχτώ όλα αυτά, αν η απάντηση στην παρακάτω ερώτηση δεν είναι θετική: έχουν το δικαίωμα να το κάνουν αυτό? Επειδή από το σημείο αυτό μόνο εγώ μπορώ να απαντήσω, απαντώ: Ναι. Για έναν απλό λόγο: διότι αυτά τον δημιούργησαν. Από την υποψηφιότητά του ως Δήμαρχος Αθηναίων, οπότε και πρωτοεμφανίστηκε στα πολιτικά πράγματα, έως και την εκλογή του ως Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τα κανάλια παρουσίαζαν τον Αλέξη ως την νέα πρόταση, που μιλάει όπως οι άνθρωποι της ηλικίας του, συμμερίζεται τα προβλήματά τους, είναι γοητευτικός τόσο ώστε να συζητείται ποια είναι η συνοδός του, αλλά και επιτυχημένος επαγγελματικά ώστε να θεωρείται ανεξάρτητος. Είναι ο καινοτόμος που προσήλθε στο Προεδρικό Μέγαρο με την μηχανή του και με blue jeans. Ε λοιπόν, σας έχω νέα: δεν είναι τίποτα από όλα αυτά.
Είμαστε πολύ κοντά ηλικιακά και κανένας συνομήλικός μου δεν μιλάει έτσι. Και δεν ντύνεται έτσι. Και, κυρίως, δε θεωρεί προοδευτικό το να πάει με τζην στο Προεδρικό Μέγαρο. Καινοτομίες μιας άλλης εποχής και δραματικά παρωχημένη αίσθηση του μοντέρνου. Και όμως, χωρίς κάτι επί της ουσίας ιδιαίτερο, για τα λεγόμενα και το ύφος του δε ούτε λόγος, τα κανάλια τον παρουσίαζαν περίπου ως αυτό που έλειπε από την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Και ως ωραίο άντρα (?). Τι έγινε λοιπόν τότε? Ο Αλέξης, έκων άκων, έπαιξε και χρησιμοποίησε, ή άφησε άλλους να το κάνουν αντ’ αυτού, με όρους marketing & lifestyle. Και ήρθε η στιγμή που αυτό ίσως γύρισε λίγο μπούμερανγκ. Τι να κάνουμε τώρα? Όπως θα έλεγε και το golden boy που επιμελώς κρύβω, επρόκειτο για calculated risk, λελογισμένο κίνδυνο – αυτό που λέμε πως όποιον ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Sorry Lakis αλλά το (πολιτικό) προϊόν Αλέξης ίσως προς το παρόν να μην το θέλουν στη βιτρίνα αυτοί πού έχουν το κατάστημα (όπως κάποτε ήθελαν και μετά δεν ήθελαν την υπόθεση του Therapin…). Μην ανησυχούμε όμως, έχει ξαναγίνει αυτό με μία άλλη σπουδαία μορφή του Κοινοβουλίου, που έλαμψε, πέρασε για λίγο στην αφάνεια και τελικά επανήλθε. Όχι δεν πρόκειται για το golden boy της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον κ. Σαμαρά.
Πρόκειται για έναν πολιτικό που επίσης ξεκίνησε να κατακτήσει τις καρδιές μας ως εξωκοινουβουλευτικός παράγοντας, όπως ο Αλέξης, έχει επίσης αρχαίο όνομα, όπως ο Αλέξης, και θεωρήθηκε τότε, πριν καμμιά 10αρία χρόνια, μικρό αλλά πολλά υποσχόμενο ταλέντο, όπως ο Αλέξης: ο κ. Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος. Ο οποίος κλήθηκε στα πλαίσια μιας κομματικής εκδήλωσης και, υποθέτω, υπό την ιδιότητα του Υπουργού Παιδείας, πριν από 1-2 ημέρες, να σχολιάσει το περιστατικό στις σχολές του ΟΑΕΔ στου Ρέντη, με τον μαθητή που πυροβόλησε και τραυμάτισε 3 ανθρώπους πριν αυτοκτονήσει. Επ’ αυτού λοιπόν ο Aris, αυτό που είχε να πει ήταν ότι το περιστατικό δεν είχε να κάνει με την ποιότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος αλλά με ερωτική απογοήτευση του παιδιού που τελικά αυτοκτόνησε. Αυτό παρακολούθησα στις ειδήσεις (ok, ίσως είπε και άλλα που το κανάλι παρέλειψε). Ακόμα και έτσι να συνέβη, η αφορμή δηλαδή για τις επιθέσεις να ήταν μια ερωτική απογοήτευση, είναι δυνατόν να την χρησιμοποιεί κάποιος ως αφορμή για να ευλογήσει τα γένια του? Δηλαδή το μόνο που πέρασε από το μυαλό του Aris με αυτό το περιστατικό ήταν ότι δεν έφταιγε το εκπαιδευτικό σύστημα? Και εντάξει, μέχρι εκεί φτάνει, είναι ανάγκη να το πει? Τόσο λίγος? Η προοδευτικότητα και το “ανοιχτό μυαλό” εξαντλούνται στα πορτοκαλί σακάκια? Δεν περίμενα κάτι “θετικό”, αλλά δεν περίμενα και τόση μικρότητα – τουλάχιστον όχι ανοιχτά, από κάποιον που ισχυριζόταν ότι έχει master σε πολιτική επικοινωνία…Πραγματικά, από όσες μπούρδες έχω ακούσει τελευταία, αυτή μου έκανε τη χειρότερη εντύπωση.
Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται…
