See you next week!

The SoapBox is going on a brief hiatus for Easter break – Kythera, here we come!

Be good – don’t do anything we wouldn’t do

 

Summing up yet again

Τελικά πολύ versatile αυτό το blog – από το Gossip Girl σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και από τα χρηματοοικονομικά στην Παπαρήγα, απ’ όλα έχει ο μπαξές! Ας κάνω λοιπόν το πρώτο μου post στα ελληνικά:

Όσον αφορά στις προτάσεις της φίλτατης κυρίας Παπαρήγα, το ερώτημα ‘πώς;’ έχει την ίδια ακριβώς απάντηση που δίδεται από το ΚΚΕ για όλες τις προτάσεις που έχει καταθέσει: την ίδια ουτοπική θεώρηση των πραγμάτων που, εκ του ασφαλούς – καθώς γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι ποτέ δεν θα αποκτήσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τους επέτρεπε να υλοποιήσουν τις προτάσεις αυτές – ευαγγελίζονται όχι μόνο για θέματα επίλυσης των προβλημάτων του τουρισμού, αλλά όλων ανεξαιρέτως των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι δύσμοιροι κάτοικοι αυτής της χώρας. Ανακατανομή του πλούτου, κρατικοποίηση των πάντων, απομάκρυνση (και απομόνωση) της Ελλάδας από κάθε μορφή οργανισμού που την ωθούν σε μία στοιχειώδη ‘δυτικοποίηση’ και… back in the USSR!

Το θέμα είναι ότι, καθώς παραμένουν 4ο (ή έστω 3ο – έως το 2004, δηλαδή Π.Α. [προ Αλέξη], το ποσοστο του ΣΥΝ κυμαινόταν στις 2,5 – 3 μονάδες και του ΚΚΕ στις 5,5 – 6) κόμμα, μπορούν να λένε ό,τι θέλουν, χωρίς να έχουν την αξίωση να τους παίρνει και κανείς στα σοβαρά. Και μια που αναφέρθηκα στον Αλέξη, το μόνο που έχω να πω είναι το εξής:
Οι ‘φούσκες’ ξεφουσκώνουν γρήγορα. Και όταν κάποιος το μόνο που έχει να προβάλλει ως εναλλακτική λύση στους ‘δεινόσαυρους’ της πολιτικής είναι το cool attitude με την λιγότερο ξύλινη γλώσσα και την casual αμφίεση, είναι μάλλον θέμα χρόνου μέχρι να χάσει την υποστήριξη όσων τον επιλέγουν με μοναδικό κριτήριό τους την ‘διαφορετικότητα’ που τόσο επιμελώς προβάλλει. Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι, αργά ή γρήγορα, θα κληθεί να αποδείξει κατά πόσο το πακέτο που έχει να πουλήσει είναι κάτι περισσότερο από έξυπνο PR.

Κι ερχόμαστε στο θέμα μας: την εικόνα των πολιτικών – του cool Αλέξη, των βουλευτών του ΚΚΕ, των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τα σχόλιά σου για τραγικό faux-pas του Αρούλη. Ένας πολιτικός που έχει καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες να αποβάλει τον χαρακτηρισμό ‘τσιράκι’ του πρωθυπουργού, που έχει τεθεί επικεφαλής ενός από τα πλέον νευραλγικά υπουργεία, οφείλει να σκέφτεται λίγο πριν μιλήσει. Ή, τουλάχιστον, να προσλάβει καλύτερους συμβούλους που να του υποδεικνύουν τί θα πρέπει να λέει σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

(Αν σκεφτεί κανείς ότι οι δύο πιο σημαντικοί τομείς στην διαμόρφωση πολιτικής ενός κράτους, η παιδεία και η υγεία, βρίσκονται στα χέρια του Αρούλη και του “κου. Τίποτα” (κατά Πάγκαλο), μάλλον δεν μας φταίνε εκείνοι, αλλά ο φωστήρας που τους τοποθέτησε στα πόστα τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα).

Αυτό που μπορώ να διακρίνω εγώ, με τις στοιχειώδεις γνώσεις μου περί πολιτικής επικοινωνίας, σχετικά με τις δηλώσεις του Άρη, είναι το εξής: πρόκειται για στραβοπάτημα του ιδίου (ή των συμβούλων του), ένα glitch στην κατά τ’άλλα wholesome εικόνα που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια. Και είναι ένα μόνο από τα πολλά στραβοπατήματα των τελευταίων ημερών, εκ μέρους στελεχών του κυβερνώντος κόμματος: από τη μία χαρακτηρίζουμε τα γεγονότα του Ρέντη αποτέλεσμα ερωτικής απογοήτευσης, από την άλλη – και εν μέσω απεργιών, τραγικών ελλείψεων, θανάτων και γενικότερης διάλυσης του εθνικού συστήματος υγείας – ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει με ικανοποίηση ότι ολοκλήρωσε το έργο του (που σημαίνει “Καιρός να διαλύσω και κάποιο άλλο υπουργείο τώρα!”?), και έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα, εν μέσω σκανδάλων: ενός πρωθυπουργού που δηλώνει κουρασμένος. Κρίμα το καημένο το παιδί να το ταλαιπωρούμε έτσι – αλλά βέβαια, σκάνδαλο στο σκάνδαλο, όσο να πεις, μία κόπωση θα την πάθεις!

Οι δηλώσεις, όμως, αυτές, μας κάνουν μεγαλύτερη εντύπωση, γιατί μας είχαν συνηθίσει αλλιώς: σε ένα καλά δομημένο μοντέλο πολιτικής επικοινωνίας που, με τη βοήθεια των ευνοϊκών ΜΜΕ, το άσπρο γίνεται μαύρο, η πολιτική μνήμη του λαού ακόμα πιο βραχυπρόθεσμη, και τα ατοπήματα, οσοδήποτε μεγάλα, αποσιωπούνται γιατί σπανίως αναγνωρίζονται ως τέτοια. Και όλα αυτά συνοδεύονται από μία καλά σχεδιασμένη δημόσια εικόνα των εκπροσώπων του κυβερνώντος κόμματος – και όχι μόνο. Είναι κάτι στο οποίο τελικά όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου επιδεικνύουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο (με εξαίρεση την Αξιωματική Αντιπολίτευση).

Εξηγούμαι, επανερχόμενη στον cool Αλέξη: είτε με αγγίζει είτε όχι, οφείλω να παραδεχθώ ότι υπάρχει μερίδα ψηφοφόρων, και δη συνομίληκών μου, που μάλλον συγκινούνται από αυτό που έχει να προβάλλει. Το οποίο, αν παρατηρήσει κανείς και τα υπόλοιπα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μακριά από την γενικότερη εικόνα που έχουν να επιδείξουν. Ο κ. Αλαβάνος καταφθάνει στο γραφείο του άνευ ασφάλειας, χρησιμοποιεί πάντα τις σκάλες, φοράει πουκάμισο χωρίς γραβάτα και με τα 3 πρώτα κουμπιά ανοιχτά. Άλλοι βουλευτές, όπως π.χ. ο κ. Κουράκης, υιοθετούν μεν το κοστούμι, αλλά διατηρούν το επαναστατικό στοιχείο καλλιεργώντας χαίτη. Είναι ‘άνετοι’, φιλικοί, γνωρίζουν ποιο είναι το target group τους και απευθύνονται σε αυτό, ακόμα κι αν το μόνο που τους διαφοροποιεί πολλές φορές είναι οι ενδυματολογικές τους επιλογές. Χωρίς τις πιέσεις και το άγχος του να γίνεις κυβέρνηση, αυτή είναι μάλλον η καλύτερη δυνατή στρατηγική!

Οι δε συνάδελφοί τους του ΚΚΕ, επιμένοντας διαχρονικά στο look κοινόβιο-ταγάρι-αμπέχωνο, δεν διατηρούν ατομικά πολιτικά γραφεία στους χώρους που τους παρέχει η Βουλή, και απλά επιμένουν να ανακυκλώνουν δηλώσεις που, ακούγοντάς τις κάποιος, θα μπορούσε άνετα να υποθέσει ότι έγιναν την προηγούμενη εβδομάδα, τον προηγούμενο χρόνο, ακόμα και την προηγούμενη δεκαετία. Ίσως το μοναδικό glitch στην εικόνα τους είναι η κα. Κανέλλη, με το εριστικό ύφος και το καπνίζειν αρειμανίως.

Την ανάγκη του καπνιστή για ένα τσιγάρο, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται μπροστά στις κάμερες, δεν θα την κρίνω γιατί είμαι μάλλον προκατειλημμένη. Την κρίνει όμως, και μάλιστα με επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Βουλής, καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων:

Το ότι σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ο καθ’ ύλην αρμόδιος εκπρόσωπος της κυβέρνησης κάνει τέτοιες άτοπες δηλώσεις όπως αυτές του Αρούλη, την πρωτοβουλία του συγκεκριμένου καθηγητή θα την αφήσω ασχολίαστη.

 

To sum up

“…Δώδεκα προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων στον τουριστικό κλάδο παρουσίασε τη Μεγάλη Δευτέρα η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα σε συνέντευξη Τύπου.

Η γραμματέας του ΚΚΕ παρουσίασε τις ακόλουθες προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των εργαζομένων:

 1. Αντιμετώπιση των παραβιάσεων συλλογικών συμβάσεων, εντατικοποίησης, ανασφάλιστης δουλειάς, αυξήσεις μισθών.
 2. Προστασία ανέργων και απολυμένων.
 3. Προστασία γυναικών, νέων, αντιμετώπιση ιδιαίτερων προβλημάτων υγείας.
 4. Όχι στη στυγνή εκμετάλλευση των νέων, ιδιαίτερα όσων προέρχονται από επαγγελματικές σχολές.
 5. Προστασία των μεταναστών.
 6. Προστασία ακτών και δασών.
 7. Συντονισμός και κοινή δράση με τους αυτοαπασχολούμενους.
 8. Προστασία του δικαιώματος για αναψυχή και διακοπές για όλους τους εργαζόμενους.
 9. Προστασία του δικαιώματος για δωρεάν διακοπές για όλα τα παιδιά των εργαζομένων.
10. Προστασία του δικαιώματος για δωρεάν διακοπές για τους συνταξιούχους και φτωχούς αγρότες.
11. Προστασία του δικαιώματος για ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές.
12. Δημιουργία δημόσιων μεταλυκειακών επαγγελματικών σχολών για τα τουριστικά επαγγέλματα. Την κατάργηση των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων και τη δημιουργία μεταπτυχιακών σπουδών για τους πτυχιούχους των Οικονομικών σχολών…”

Το παραπάνω διάβασα σήμερα σε ένα ειδησεογραφικό site και προφανώς προέρχεται από δελτίο τύπου του ΚΚΕ ή από κάποια παρεμφερή πηγή. Δεν παραθέτω ολόκληρο το άρθρο διότι περιέχει και άλλα θέματα, άσχετα με τα προβλήματα των εργαζομένων στον τουριστικό κλάδο, για τα οποία άλλωστε έγινε και η συνέντευξη.

Πιστεύω ότι ο συντάκτης δεν είχε λόγο να μην μεταφέρει ακριβώς τις προτάσεις του Κόμματος για τα εν λόγω προβλήματα, και θεωρώ ότι ο δωδεκάλογος περιέχει το σύνολο των προτάσεων αυτών. Επ’ αυτού λοιπόν, έχω ένα σχόλιο να κάνω: βλέπει κανείς προτάσεις? Προτείνονται πουθενά πολιτικές? Υπάρχει έστω ένα σημείο σε αυτή τη λίστα, με εξάιρεση ίσως το 12ο, του οποίου η ανάγνωση να μην ακολουθείται από την ερώτηση “πώς;”? Φαίνεται ότι υπάρχει κάποια λίστα 50-60 ή περισσότερων τέτοιων σημείων τα οποία κολλάνε με διάφορες θεματικές ενότητες (όπως οι διάφορες εισαγωγές και τα δοκίμια του Παπανούτσου που μας μάθαιναν στα φροντιστήρια, άλλο για κάθε θέμα), και από την οποία κάνουν copy-paste καμμιά 10αριά ανάλογα με την περίσταση. Εν προκειμένω, οι θεματικές ενότητες αυτές θα μπορούσαν να είναι “Προστασία του περιβάλλοντος”, “Δικαιώματα των γηγενών εργαζομένων”, “Δικαιώματα των αλλοδαπών εργαζομένων” κλπ κλπ.

Τι άλλο να υποθέσω όταν σε μια συνέντευξη τύπου με συγκεκριμένο θέμα, όπως τουλάχιστον διάβασα, οι προτάσεις που αφορούν το θέμα αυτό είναι τόσο κενές περιεχομένου? Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα τα ΜΜΕ να μην αναπαράγουν σωστά τις θέσεις του Κομμάτος. Φυσικά. Αλλά μοιραία, θα συνεχίσω να επαφίομαι σε αυτά για την πληροφόρησή μου. Και, συγχωρήστε μου την μεροληψία, δεν θα συγκαταλέγω σε αυτά τον Ριζοσπάστη. Υπάρχει μήπως ενδεχόμενο να έχουν συνειδητοποιήσει οι μελλοντικοί ψηφοφόροι την ανυπαρξία πολιτικών προτάσεων, και όχι “επικεφαλίδων”, εκ μέρους του ΚΚΕ? Ότι από θέση ισχύος, αυτής της αντιπολίτευσης, μπορείς να λες ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι αφού ποτέ δεν θα κληθείς να τα υλοποιήσεις? Ότι, εν πάσει περιπτώσει, εν μέσω πραγματικών προβλημάτων, οι κοκορομαχίες με τον Πάγκαλο δεν είναι το ζητούμενο από ένα ιστορικό κόμμα? Αμφιβάλλω. Και έτσι, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Καθημερινής της 12ης Απριλίου, στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής (fancy όρος που κάτι θέλει να αποσιωπήσει μάλλον, αλλά ας είναι…) τρίτο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με 8,5% και ακολουθούν το ΚΚΕ με 7% και το ΛΑΟΣ (…) με 5%. Βέβαια, αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί και πάλι στα ΜΜΕ και στα “κατασκευασμένα γκάλοπ” – που καθόλου δεν το αμφισβητώ. Και εδώ, μέσω ΣΥΡΙΖΑ και ΜΜΕ, έρχεται ο κ. Τσίπρας.

Για τον Αλέξη, sorry για τον ενικό αλλά μια γενιά είμαστε και ως μοντέρνος άνθρωπος με καταλαβαίνει, που ο Λαζόπουλος την προηγούμενη Τρίτη είπε ότι τα κανάλια τον έχουν αποκλείσει. Εγώ να δεχτώ ότι τον έχουν αποκλείσει. Ότι δεν το προβάλλουν αρκετά και στερούν τον κόσμο από τις ιδέες του cool Alexi. Και ότι αυτό δεν είναι σωστό, διότι πρόκειται για πρόεδρο κόμματος που φαίνεται να είναι 3η δύναμη στην επόμενη Βουλή και ίσως έτσι καταστεί “ρυθμιστής” των πολιτικών ισορροπιών, κατά το μάλλον ή ήττον. Να δεχθώ ότι η δεοντολογία θα επέβαλε άλλη μεταχείριση. Μπορώ να τα δεχτώ όλα αυτά, αν η απάντηση στην παρακάτω ερώτηση δεν είναι θετική: έχουν το δικαίωμα να το κάνουν αυτό? Επειδή από το σημείο αυτό μόνο εγώ μπορώ να απαντήσω, απαντώ: Ναι. Για έναν απλό λόγο: διότι αυτά τον δημιούργησαν. Από την υποψηφιότητά του ως Δήμαρχος Αθηναίων, οπότε και πρωτοεμφανίστηκε στα πολιτικά πράγματα, έως και την εκλογή του ως Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τα κανάλια παρουσίαζαν τον Αλέξη ως την νέα πρόταση, που μιλάει όπως οι άνθρωποι της ηλικίας του, συμμερίζεται τα προβλήματά τους, είναι γοητευτικός τόσο ώστε να συζητείται ποια είναι η συνοδός του, αλλά και επιτυχημένος επαγγελματικά ώστε να θεωρείται ανεξάρτητος. Είναι ο καινοτόμος που προσήλθε στο Προεδρικό Μέγαρο με την μηχανή του και με blue jeans. Ε λοιπόν, σας έχω νέα: δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. 

Είμαστε πολύ κοντά ηλικιακά και κανένας συνομήλικός μου δεν μιλάει έτσι. Και δεν ντύνεται έτσι. Και, κυρίως, δε θεωρεί προοδευτικό το να πάει με τζην στο Προεδρικό Μέγαρο. Καινοτομίες μιας άλλης εποχής και δραματικά παρωχημένη αίσθηση του μοντέρνου. Και όμως, χωρίς κάτι επί της ουσίας ιδιαίτερο, για τα λεγόμενα και το ύφος του δε ούτε λόγος, τα κανάλια τον παρουσίαζαν περίπου ως αυτό που έλειπε από την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Και ως ωραίο άντρα (?). Τι έγινε λοιπόν τότε? Ο Αλέξης, έκων άκων, έπαιξε και χρησιμοποίησε, ή άφησε άλλους να το κάνουν αντ’ αυτού, με όρους marketing & lifestyle. Και ήρθε η στιγμή που αυτό ίσως γύρισε λίγο μπούμερανγκ. Τι να κάνουμε τώρα? Όπως θα έλεγε και το golden boy που επιμελώς κρύβω, επρόκειτο για calculated risk, λελογισμένο κίνδυνο – αυτό που λέμε πως όποιον ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Sorry Lakis αλλά το (πολιτικό) προϊόν Αλέξης ίσως προς το παρόν να μην το θέλουν στη βιτρίνα αυτοί πού έχουν το κατάστημα (όπως κάποτε ήθελαν και μετά δεν ήθελαν την υπόθεση του Therapin…). Μην ανησυχούμε όμως, έχει ξαναγίνει αυτό με μία άλλη σπουδαία μορφή του Κοινοβουλίου, που έλαμψε, πέρασε για λίγο στην αφάνεια και τελικά επανήλθε. Όχι δεν πρόκειται για το golden boy της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, τον κ. Σαμαρά. 

Πρόκειται για έναν πολιτικό που επίσης ξεκίνησε να κατακτήσει τις καρδιές μας ως εξωκοινουβουλευτικός παράγοντας, όπως ο Αλέξης, έχει επίσης αρχαίο όνομα, όπως ο Αλέξης, και θεωρήθηκε τότε, πριν καμμιά 10αρία χρόνια, μικρό αλλά πολλά υποσχόμενο ταλέντο, όπως ο Αλέξης: ο κ. Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος. Ο οποίος κλήθηκε στα πλαίσια μιας κομματικής εκδήλωσης και, υποθέτω, υπό την ιδιότητα του Υπουργού Παιδείας, πριν από 1-2 ημέρες, να σχολιάσει το περιστατικό στις σχολές του ΟΑΕΔ στου Ρέντη, με τον μαθητή που πυροβόλησε και τραυμάτισε 3 ανθρώπους πριν αυτοκτονήσει. Επ’ αυτού λοιπόν ο Aris, αυτό που είχε να πει ήταν ότι το περιστατικό δεν είχε να κάνει με την ποιότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος αλλά με ερωτική απογοήτευση του παιδιού που τελικά αυτοκτόνησε. Αυτό παρακολούθησα στις ειδήσεις (ok, ίσως είπε και άλλα που το κανάλι παρέλειψε). Ακόμα και έτσι να συνέβη, η αφορμή δηλαδή για τις επιθέσεις να ήταν μια ερωτική απογοήτευση, είναι δυνατόν να την χρησιμοποιεί κάποιος ως αφορμή για να ευλογήσει τα γένια του? Δηλαδή το μόνο που πέρασε από το μυαλό του Aris με αυτό το περιστατικό ήταν ότι δεν έφταιγε το εκπαιδευτικό σύστημα? Και εντάξει, μέχρι εκεί φτάνει, είναι ανάγκη να το πει? Τόσο λίγος? Η προοδευτικότητα και το “ανοιχτό μυαλό” εξαντλούνται στα πορτοκαλί σακάκια? Δεν περίμενα κάτι “θετικό”, αλλά δεν περίμενα και τόση μικρότητα – τουλάχιστον όχι ανοιχτά, από κάποιον που ισχυριζόταν ότι έχει master σε πολιτική επικοινωνία…Πραγματικά, από όσες μπούρδες έχω ακούσει τελευταία, αυτή μου έκανε τη χειρότερη εντύπωση.

Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται…

 

Apatow & Rogen – do they really deserve the hype?

Someone please explain to me this Judd Apatow craze. I realize he’s probably a talented writer and producer, but is this the kind of guy we want representing the entire gerne of comedy these days? Crude jokes and unnecessary private-parts shots and the intolerable Seth Rogen starring in just about every other movie he makes? Because everyone seems to want a piece of Judd these days, and I just don’t get it.

Ok, so I never watched Freaks and Geeks or anything else he did before the 40-year-old virgin. And I have to admit that, for a goofy, offensive comedy, it had its moments; but I think that was largely because of the genius of Steve Carrell. Superbad was a gigantic waste of time, and the only reasons why I watched Knocked Up and Forgetting Sarah Marshall were Katherine Heigl and Kristen Bell, respectively. They’re just the sort of movies that appeal to highschoolers, as they are filled with obvious jokes and offensive gags.

But I guess what bugs me most is that Apatow’s popularity has made Seth Rogen into a big star. Seth Rogen. An unattractive guy who plays the same character over and over, movie after movie; a character who, I have the nagging suspicision, is none other than Seth’s real life self. Ok, I get how you’d need someone un-spectacular to play the goofy guy who can’t get the girl, but if you’re talented enough you can make it work: just see how the Coen brothers turned Brad Pitt into a dimwit nobody with a bad hairdo.

(I know this wasn’t an Apatow movie, but “Zack and Miri make a porno” was the worst of the batch. Seriously, people, spare us the nude shots and mindless drivel! Apparently he’d stated that his career objective was to make a movie with Kevin Smith; well, congratulations, Seth, you’ve done it. And it was one of the worst movies ever made.)

So I took a minute or two to google him and apparently he’s been a “stand-up comedian” since the age of 13. I really doubt he had any real jokes to dispense apart from weenie ones at that age, but I’ll let that slide. What, exactly, about this guy, is funny (except the fact that a fat ugly person with mop-like hair gets leading  roles – which isn’t so much funny as bizarre. Oh, and the fact that he looks about 35 but is only 26)? He can’t even crack a descent joke on the rare occasions when you only get a few seconds (and few words) to speak; case in point, his little “joke” about Mickey Rourke at last year’s Golden Globes ceremony:

“It is a true honor to finally be presenting here at the Golden Globes, although honestly, I wish I got to do this a long time ago in a different era in Hollywood, perhaps maybe like the ’80s, you know? That way, instead of being drunk with Mickey Rourke tonight, I’d be doing coke with Mickey Rourke tonight.”

Okay, what? So not only are you calling Rourke an old hag (which he is, but there’s no reason to roast him for it! Besides, kid, you weren’t even born during half the 80′s, so please just shut up), you’re also calling him a former cokehead and a raging alcoholic. Nice. I mean hey, I can recognize a has-been as well as the next girl, even when they make impressive comebacks, but in my book, you’re not allowed to roast people onstage unless you’ve done things in your life/career that actually top their own accomplishments! Mickey should have thrown him into a headlock and beat his fat ass to the ground.

When he’s not ragging on other people, he remains unfunny as hell. Not to mention he hardly makes any sense:

“It shocks me that 90210 and Superbad are technically considered part of the same genre. It was as much TV shows as movies that made us feel under-represented. No part of me watched 90210 and thought, ‘Yeah! that’s what my life is like!’ It seemed like a different planet. I mean, I like shitty movies as much as the next guy, I’m not a snob, but things like that had no guys like us in it – that was the point.”

Also, he hates kids. Which isn’t such a horrible thing by itself (I’m not too fond of them either, but then again I’m not famous and I don’t go around making this type of statement in the press):

“Kids like me but when they meet me they’re horrified by me… These guys bring their kids (to screenings) and I kind of resent them. To me it’s kind of a sacrilegious thing and the kid would cry.  It was horrible… Now that the movie’s out and I don’t have to promote it anymore, I can say that I hate children. It’s out, it’s made $60 million.  I can say it: I hate kids. If no kid ever came up to me, I would be more than happy.”

Dude, these kids will be your target audience in 3-4 years. Their parents buy tickets to your stupid movies. Learn some respect.

 

Grey’s Anatomy – what’s next?

I don’t watch sappy romance movies; I go for the kooky Tarantino ones, or a good ol’ action flick or – when I feel like something decadent – pure gore, the b-movie bloodfest kind that makes you want to either laugh or hurl. I don’t read romance novels either – give me King or Koontz, Paterson or Higgins Clark, Hornby or Easton Ellis.

When it comes to girly lovey-dovey stuff, cliche love-story tv shows are my only guilty pleasure, especially when they involve medical procedurals; so much so, that I can now identify rare illnesses or body parts in english but would be stumped to come up with the greek terms (because I’ve never come across them before in my life).

And so, for me, Grey’s Anatomy has it all; the relationship factor intertwined with the medical drama – often used as a subplot to accentuate what might otherwise be too subtle for the characters to portray. I love living vicariously through the residents of Seattle Grace Teaching Hospital, even when they become caricatures of themselves. The weird heroine with daddy issues, the independent robot-like ambitious heart surgeon, the mother-figure older resident who teaches with tough love, the guy who acts like an ass but has a kind heart, and so on.

It’s a show written by women, targeted mostly towards women, and women famously don’t go for the blood-thirst trigger-happy action-packed videogames in their spare time. So why anyone in their right minds would make a Grey’s Anatomy videogame is beyond me.

Not only this looks like a snorefest, it also features graphics that are beyond lame.

It’s true; the geniuses over at Ubisoft okayed and put this idiocy out on the market. I don’t even know what the game would entail.

Would we be given alternate reasons why Meredith can’t accept how nice a guy McDreamy is and have her speak the same inane excuses over again?

Would that change the storyline somehow?

Would we make Burke less of a wuss and have him not leave Christina at the altar? Would Izzy be nagging less? Would George be less of a pushover?

Would we get to operate on poor unsuspecting patients who go to Seattle Grace hoping for good medical care and instead get sucked into all the drama?

And if we can influence the plotlines, could we make Shonda Rhimes go back in time so as to never introduce the Denny ghost story?

Could we maybe re-cast the show and do away with that bland, awful, talentless Meredith?

Could we maybe eliminate the character of Erica Hahn and not have her inflict on us the pain of watching her ugly mug make out with fatso Callie?

And most importantly, could we make McSteamy appear topless throughout the whole season?

Cause if so, maybe I should get my hands on a copy…

 

Cheap sex puns always work.

Greeks, with their undying pride for their linguistic heritage, often bitch about the fact that the Geneva Congress decided that English would be universally accepted as the international auxiliary language; a language we often deem too ‘poor’ in terms of vocabulary, with too many arbitrary rules when it comes to grammar and syntax, and generally inferior to our own tongue dating back a few thousands years and numbering some 700,000 words. We sneer over the accounts citing the multitude of english words, and claim its linguistic wealth only proves that English speakers have been borrowing heavily off a number of other languages, appropriating them as their own because their own language lacks the depth and terminology.

I will not discuss the various arguments advocating for or against the use of english instead of greek (or latin, or any other tongue with ancient roots and difficult rules); I will only point out that, no matter how much we like to accuse English of its lack of linguistic wealth, in fact it does have the advantage of being one of the most flexible languages in the world, and its versatility is often displayed in its effortlessness in creating new words, as well as new slang from existing words, and often humorous examples of how fun toying around with language can be, if we stop taking it too seriously.

Case in point: How do you call the rough patch of skin on the outside of your elbow? And, accordingly, how do you call the soft skin on the inside? Whoever coined these terms must have felt quite humorous indeed, because the answer is quite simple (and hilarious):

One’s the wenis, the other’s the wagina.

Granted, those two are not exactly bound to appear in valid medical textbooks; but wenis and wagina do make for delightful conversation, as demonstrated in the following examples:

“Mike…is your wagina clean?”

“It’s easier to lick your wagina than it is to lick your wenis!”

“Hey, Dan! Your wenis is showing!”

“I take pride in my gigantic wenis”

…and the list is endless!

 

Interesting Words

When you read something, do the words just visually translate into meaning for you, or do you actually transform them into sounds in your head as you move along the lines? For me it’s the latter; there’s an unexplainable rush that takes over me when I stumble upon a mellifluous word. The rush is even bigger if I don’t know the word’s meaning, and am inclined to look it up and learn its etymology (yes, I’m a geek. Sue me).

This sort of thing happens fairly often; today, such was the case with clishmaclaver.
Pronounced “KLISH-mah-klay-ver”, it dates back to the 18th century and is of scotish origin [< clish (probably < Scottish clish-clash "idle gossip") + claver "to gossip"]. It means casual chat or gossip, and it sounds so much more interesting – delightful, even – than “gossip” or “idle talk”, doesn’t it?

Upon searching for the meaning and etymology of clishmaclaver, I also stumbled upon several websites dedicated to obscure, rare or simply fun-to-say words, so I decided to share a few with you:

• Agroof (ah-GROOF)

Technically speaking it’s an obsolete word that dates back to the 1600s, which somehow made its way onto the Urban Dictionary – meaning that at least someone nowadays is using it. It means to ‘fall flat on your face’, and, as one commenter pointed out, it is commendable for its precision, and for the inclusion of “roof” for a word that means a “fall.”

• Brobdingnagian (brob-ding-NAG-ee-an)

Brobdingnag is a fictional land in Jonathan Swift’s satirical novel Gulliver’s Travels occupied by giants. The adjective Brobdingnagian has come to describe anything of colossal size. Isn’t it a lot more fun to say, instead of “gigantic”, “immense” or “enormous”?

• foofaraw (FOO-fah-ro)

It’s a term of probably spanish/french origin (fanfarron, boaster; fanfaronade, and frou-frou, rustling), and can mean either unnecessary things added for ornamentation /  excessive or flashy ornamentation / frills or a fuss over a trifling matter.

• kerfuffle (ker-FUF-el) and kerfluffle (ker-FLUF-el) [apparently whoever coined these words was a little liberal with the use of consonants]

It means a disorderly outburst or tumult, and is a fairly new word, c. 1930, first witnessed in Canadian English, ultimately from the scottish curfuffle, based on fuffle “to throw into disorder”.

• noctilucous (nok-ti-LYOO-kes)

Now this is my favorite – it just rolls off the tongue – and it means ‘shining in the night, phosphorescent’.

• pandiculation (pan-dik-yoo-LA-shen)

Also, to pandiculate, derived from the latin pandiculatus, meaning to yawn and stretch.

And last – but definitely not least:

• quatopygia (kwah-tah-PIJ-ee-ah)

Its etymology can be traced back to the Latin quatio (to shake) and the Greek pyge (buttocks), so obvioudly it means the shaking of the buttocks while walking, aka shaking one’s booty, or, to put it more politely, an enticing movement of a man or woman’s rear end.

So next time you want to impress someone with your ever-expanding vocabulary, you can simply inform them that:

After last night’s brobdingnagian debauchery, I needed a few moments of pandiculation when I woke up.

or

Women like to dress themselves up in foofaraw and noctilucous things to attract attention and exercise a bit of quatopygia, but that could amount to serious clishmaclaver, or even a kerfuffle, and if theyre not careful they always run the danger of falling agroof.

 

Subway Fashion

(This probably answers the age-old question: “What shall I post about in times of extreme boredom?”)

Riding the subway to work has its disadvantages, but these are usually outweighed by the perks: faster commute, less crowded trains (as opposed to buses where you’re packed in like cattle), clean environment… and the time and opportunity to gawk at other passengers.

Most passengers are normal looking people, but occasionally an exception will cross your path that you can’t possibly look away from – kind of like the proverbial car crash.

So here I was this morning, listening to my favorite playlist, dreading the morning errands I had to run before getting to work, and in walks this awesome example of sartorial creativity.
Now it might not look too impressive at first glance, and the photo really doesn’t do her justice (but she’d probably kick my ass if I just flat-out photographed her instead of pretending to play games on my phone) but believe me, the goodness keeps piling up until your jaw drops and you’re staring, wide-eyed, at this:

Let’s begin with the obvious: the shoes are the same print and fabric as the skirt. Which is loud and bizarre enough on its own. What’s even weirder, is that this print is a Prada design.
(I never cease to be amazed by how ugly certain designer items are; I mean, seriously, you pay a fortune to own one, can’t you at least buy something that’s aesthetically pleasing?)

Next up: the purse. It’s partially hidden by her hand, which, if you pay close attention, sports a ginormous ring with a rock as big as the Ritz that’s the same hot-pink colour as her cardigan. What is obscured by the ring-bearing hand is a gigantic lilac bow (got to give her props for colour-coordination) that takes up half the bag, with a big Prada logo slapped on. Again, seriously?

Now the jacket, that’s some piece of work. There’s a line of rhinestones running down the zipper on both sides, and a huge pin that I’m not sure if it’s supposed to be a flower or some exotic bird. It’s got layers of tulle and feathers.

What’s more disturbing about this ensemble, however, is this: if you take such great pains to match things together into this outfit, would it really pain you so much to run a comb through your hair and put on some makeup?

(God I’m bitchy and cranky today, and surely this outfit isn’t nearly half as bad as a few others I’ve spotted on occasion. I blame the continuing camping party)

 

BYOT: TGIF!

Although the Syntagma campers have repeatedly threatened to remain in their tents until their demands are met, we won’t have to be tortured for much longer this week.

Apparently all the fun has tired them out as well. Now they don’t only set up their tents in the middle of the street; they bring stools as well:

Yes, sitting out there all day making our lives miserable must be quite exhausting. It’s a shame when people are right but fail to gain our sympathy because of their tactics.

(To be fair though, they were nice enough to unblock one lane today – just for buses and cable-cars, but still, that’s progress, no? Now can they kindly switch off that awful music?)

 

April Fools

My co-editor’s post about DST and its origins inspired a quick googling of related websites and articles, including an April Fool’s day hoax about a “Daylight Savings Contest”, reported 25 years ago:

“In 1984, the Eldorado Daily Journal, based in Illinois, announced a contest to see who could save the most daylight for daylight savings time. The rules of the contest were simple: beginning with the first day of daylight savings time, contestants would be required to save daylight. Whoever succeeded in saving the most daylight would win. Only pure daylight would be allowed—no dawn or twilight light, though light from cloudy days would be allowed. Moonlight was strictly forbidden. Light could be stored in any container.”

Apparently the news received ‘nationwide response’. Which probably means that the offices of the Eldorado Daily Journal received truckloads of empty Tupperware jars, sent in by those gullible souls out there who ‘entered’ the contest. In other words, the joke really was on them.

Anyhoo, seeing as yesterday all news sources were flooded with hoaxes – some truly inspired, others simply whimsical – I traced the hoax back to an arbitrary list of “The Top 100 April Fool’s Day Hoaxes of All Time, as judged by notoriety, creativity, and number of people duped”.

Some were the kind of thing you’d expect – UFO sightings, weeping statues, fake interviews and the like – but a few of them not only displayed incredible depth of imagination, but were rendered even more hilarious by the people’s response to them.

To wit, here’s my own top 5 +1:

Honorable mention (because it was the only Greek entry):

In 1995 the Greek Ministry of Culture announced that during excavation for the Athens metro system, archaeologists had uncovered what they believed to be the tomb of Socrates near the base of the Acropolis. A vase containing traces of hemlock (the poison used to kill socrates) and a piece of leather dating from between 400 and 390 BC were found in the tomb. The news agency Agence France-Presse immediately issued a release about the story. What it didn’t realize was that the Greek Ministry was joking, forcing the news agency to issue an embarrassed retraction a few hours later.

5. In 1959 the Kokomo Tribune, based in Indiana, announced that the city police had devised a plan to cut costs and save money. According to this plan, the police station would close each night from 6 pm to 6 am. An answering machine would record all calls made to the station during this time, and these calls would be screened by an officer in the morning. The police reportedly anticipated that the screening process would save the city a great deal of money, since many of the calls would be old by the morning and would not need to be answered. A spokesman for the police admitted that “there will be a problem on what to do in the case of a woman who calls in and says her husband has threatened to shoot her or some member of the family.” But in such a situation, the spokesman explained, “We will check the hospitals and the coroner, and if they don’t have any record of any trouble, then we will know that nothing happened.“
(does anyone else find it ironic that what was considered as a hoax 50 years ago is actually common practice in this country today?)

4. On April 1, 1998 the homepage of the Massachusetts Institute of Technology announced some startling news: the prestigious university was to be sold to Walt Disney Co. for $6.9 billion. A photograph of the university’s famous dome outfitted with a pair of mouse ears accompanied the news. The press release explained that the university was to be dismantled and transported to Orlando where new schools would be added to the campus including the School of Imagineering, the Scrooge McDuck School of Management, and the Donald Duck Department of Linguistics. The fact that the announcement appeared on MIT’s homepage added official credibility to it (in fact, the announcement was the work of students who had hacked into the school’s central server and replaced the school’s real web page with a phony one).
I’m thinking, maybe there’s actually something to this Scrooge McDuck School of Management; if there had been any actual graduates, does anyone think we would be up to our necks into a financial crisis today?

3. In 1996 Virgin Cola announced that in the interest of consumer safety it had integrated a new technology into its cans. When the cola passed its sell-by date, the liquid would react with the metal in the can, turning the can itself bright blue. Virgin warned that consumers should therefore avoid purchasing all blue cans. The joke was that Pepsi had recently unveiled its newly designed cans. They were bright blue.
Now this is what I call an excellent integration of marketing techniques with effective public relations!

2. In 1962 there was only one tv channel in Sweden, and it broadcast in black and white. The station’s technical expert, Kjell Stensson, appeared on the news to announce that, thanks to a new technology, viewers could convert their existing sets to display color reception. All they had to do was pull a nylon stocking over their tv screen. Stensson proceeded to demonstrate the process. Thousands of people were taken in.
.. And presumably, sales of nylon stockings skyrocketed for the next 8 years (Regular color broadcasts commenced in Sweden on April 1, 1970)

1. In 1976, the British astronomer Patrick Moore announced on BBC Radio 2 that at 9:47am a once-in-a-lifetime astronomical event was going to occur that listeners could experience in their very own homes. The planet Pluto would pass behind Jupiter, temporarily causing a gravitational alignment that would counteract and lessen the Earth’s own gravity. Moore told his listeners that if they jumped in the air at the exact moment that this planetary alignment occurred, they would experience a strange floating sensation. When 9:47 AM arrived, BBC2 began to receive hundreds of phone calls from listeners claiming to have felt the sensation. One woman even reported that she and her eleven friends had risen from their chairs and floated around the room.
Not to mention all the ecstatic women who hopped onto their scales and realized they’d lost a lot of weight overnight.